متن خود یک کویر است

سال 1316 در رشت متولد شدم .تا 12 سالگی با پدر بزرگم که سفالچین بود زندگی کردم .یک روز آقا و خانمی را نشانم دادند که پدر و مادر من بودند .من تصور می کردم پدرو مادر باید آدم های پیری مثل پدر بزرگ و مادربزرگم باشند .همین امر باعث شد که از خانه ی پدرم فرار کنم و دوباره پیش پدر بزرگ و مادربزرگم برگردم.
دبستان را در مدرسه فارابی و دوره متوسطه را تا دوم دبیرستان در مدرسه تربیت گذراندم.
بعد از ترک تحصیل تو کوچه ها ول می گشتم و آواز می خواندم. بعد سر کار رفتم. جاهای زیادی کار کرده ام
از جمله در دفترخانه  در کارخانه ی گالش سازی  در شرکت جاده سازی که کارش پل سازی بود .
این شرکت داشت در روستایی به نام ( تاکام) در مازندران پل می ساخت.دوست قدیم و ندیم من محمد فرزندی
برایم نامه می فرستاد .او عاشق ادبیات روس بود. روی پاکت می نوشت :شالی کوبی تاکام .به دست
شارکوپتاذره عزیز برسد.صاحب شالی کوبی از این نام تعجب می کرد .چون روح بی قراری داشتم کار آنجا را
نیمه کاره رها کردم وبه سفارش دوستم محمد فرزندی آمدم تهران و در کارخانه ریخته گری در جاده آرامگاه
آمیرزا شدم. با سیروس طاهبازسال 1340 در رشت اشنا شدم .
یک روز حوالی سال 1350 داشتم برای کارگران وسایل ایمنی می خریدم .کانون پرورش فکری در آن خیابان بود.
سال ها بود که سیروس را ندیده بودم.طاهباز مدیر انتشارات کانون بود. با دیدنم خوشحال شدوپرسید:چه کار
می کنی؟ گفتم کجا کار می کنم .به من گفت: آنجا را ولش .بعد یک میز به من نشان دادو گفت:بروپشت آن
میز بشین.رفتم نشستم و کارمند شدم. آن زمان رسم این بود که برای استخدام باید سه نفر ضامن می شدند.
سیروس طاهباز ، م آزاد و محمود دولت آبادی ضامنم شدند.
سال1365 برای فرار از خانه بدوشی درخواست انتقال کردم ودر واحد آفرینش های ادبی کانون رشت
مشغول به کار شدم. ودرسال1375 با 20 سال سابقه به افتخار بازنشستگی نایل شدم .
از آن زمان در مجتمع لاله با همسرم که یک پای ادبیات است زندگی می کنم.
وبا هم روز ها را نیزه می کنیم و به دل ماه و سال می زنیم